Mardin’in Mezopotamya ovasına fısıldayan o kadim rüzgârı, konağın heybetli taş avlusunda tatlı tatlı esiyordu. Gün batımının kızıllığı, asırlık sarı taşlara vururken konaktaki hareketlilik sabahın ilk ışıklarından beri bir an olsun durmamıştı. Mutfaktan yükselen enfes kokular çoktan avlunun dışına, sokaklara kadar taşmıştı. Zira bugün, konağın gözbebeği, evin tek kızı Dila dönüyordu. İstanbul’da dereceyle tamamladığı hukuk fakültesinin ardından, diplomasını koltuğunun altına alıp doğup büyüdüğü topraklara, baba ocağına ayak basacaktı.