แสงแดดยามบ่ายของมหาวิทยาลัยชื่อดังสะท้อนลงบนเลนส์แว่นสายตากรอบบางของ "เหมันต์" เขาขยับแว่นเล็กน้อยขณะก้มหน้าก้มตาเดินผ่านลานเอนกประสงค์ที่คลาคล่ำไปด้วยนักศึกษา ในสายตาของคนทั่วไป เขาคือ 'เด็กเนิร์ด' หลังห้องที่จืดชืดที่สุดในคณะบริหารธุรกิจ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่กลัดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุดกับกางเกงสแลคที่กริบเหมือนเพิ่งถอยออกมาจากร้านตัดเย็บ ทำให้เขาดูเหมือนหลุดออกมาจากยุคสมัยเก่า "เฮ้ย! ระวังหน่อยดิไอ้แว่น เดินไม่มีตารึไงวะ?" ไหล่ของเหมันต์ถูกกระแทกอย่างแรงจนเขาสะดุดล้มลงกับพื้น หนังสือเล่มหนาและแท็บเล็ตกระเด็นไปคนละทิศละทาง กลุ่มนักศึกษาชายกลุ่มหนึ่งหัวเราะร่าอย่างสนุกสนาน หนึ่งในนั้นจงใจเหยียบลงบนหน้ากระดาษรายงานของเขาจนเกิดรอยเท้าเปื้อนโคลน เหมันต์ไม่ตอบโต้ เขาเพียงแต่ก้มลงเก็บของเงียบๆ แววตาภายใต้กรอบแว่นเรียบเฉยจนดูเหมือนไร้ความรู้สึก การโดนกลั่นแกล้งเป็นเรื่องปกติที่เขาต้องเจอ และเขาเลือกที่จะ 'มองข้าม' มันไป... เพราะคนพวกนี้ไม่มีค่าพอที่จะอยู่ในสายตาของเขา ความมั่งคั่งที่ไร้หัวใจ เมื่อกลับมาถึงหอพักสุดหรูที่พ่อของเขาเหมาจ่ายรายปีไว้ในราคาสูงลิ่ว เหมันต์ทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังสีดำสนิท ห้องทั้งห้องเงียบเชียบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน เขามองโทรศัพท์มือถือที่ไม่มีข้อความใดๆ นอกจากยอดเงินโอนเข้าบัญชีจำนวนหลายแสนบาทพร้อมข้อความสั้นๆ จากเลขาของพ่อ: 'คุณท่านฝากบอกว่า เกรดเทอมนี้ต้องห้ามหลุดจากที่ 1 ของรุ่น เงินในบัญชีถ้าไม่พอให้แจ้งนะครับ' เขายิ้มหยันให้กับข้อความนั้น... เงิน คือสิ่งเดียวที่พ่อส่งมาให้แทนความรัก ตั้งแต่แม่เสียไปเมื่อสิบปีก่อน พ่อก็มองเขาเป็นเพียง 'ผลผลิต' ที่ต้องสมบูรณ์แบบเพื่อประดับบารมีตระกูล "เรียนให้ดี... เป็นที่หนึ่ง... อย่าทำให้พ่อขายหน้า" คำสั่งเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวจนเขาเบื่อหน่ายเต็มทน สำหรับเหมันต์ ชีวิตในมหาวิทยาลัยเป็นเพียงการแสดงละครบทหนึ่งที่น่าเบื่อหน่าย เขาไม่ได้ต้องการคำชมจากพ่อ และไม่ได้ต้องการความรักที่ถูกแลกมาด้วยเกรดเฉลี่ย การผลัดเปลี่ยนตัวตน 19:00 น. เหมันต์ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เขาค่อยๆ ถอดแว่นสายตาวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่แสนสุภาพออกทีละเม็ด สายตาที่เคยดูนิ่งขรึมและไร้พรรณนาเริ่มเปลี่ยนไป มันคมกริบ วาววับ และเต็มไปด้วยความกระหายในความท้าทาย เขาสลัดคราบ 'เหมันต์' ทิ้งไว้ในห้องพักสีขาวโพลน ก่อนจะคว้าเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำสนิทมาสวมใส่ เขาเซตผมที่เคยปิดหน้าผากขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงซึ่งหล่อเหลาราวกับงานศิลปะที่ถูกสลักอย่างประณีต "เบื่อชีวิตแบบเด็กดีแล้วล่ะ..." เขาพึมพำกับเงาในกระจก "ถึงเวลาของ 'คีริน' แล้ว" เขาหมุนกุญแจรถสปอร์ตคันหรูที่ซ่อนไว้ในที่จอดรถชั้นใต้ดิน ก่อนจะพุ่งทยานออกไปสู่ราตรีที่แสงไฟนีออนกำลังกวักมือเรียก ที่นั่น... เขาไม่ต้องเป็นที่หนึ่งเพื่อใคร แต่เขาจะเป็น 'พระเจ้า' ที่ทุกคนต้องยอมสยบเพียงเพื่อจะได้สบตาเขาแค่เสี้ยววินาที