"ไม่ไปได้ไหมจ้ะ... อยู่เป็นเพื่อนมัสก่อนได้ไหม" "บ๊ะ! มิเกรงกลัวข้าเลยซักนิดเชียวหรือ!" เสือภีมโพล่งออกมาเสียงดังกลบเกลื่อนความประหม่า ใจพญาโจรยามนี้เต้นระรัวราวกับกลองศึกที่ถูกตีรัวยามเพลวาน มันดังกึกก้องอยู่ในอกจนเขาเกรงว่าหญิงสาวตรงหน้าจะได้ยิน “ข้ากลัวผีมากกว่า” "ข้าเป็นโจรนะมัสลิน! โจรที่ปล้นฆ่าคนมานับไม่ถ้วน เจ้าควรจะผลักไสข้า หรือไม่ก็กอดมีดไว้ข้างตัว ไม่ใช่มาเอ่ยชวนข้าให้อยู่เฝ้าไข้เฝ้านอนแบบนี้!" "แต่มัสกลัว... มัสกลัวความมืด กลัวความเงียบ และมัสก็กลัว... กลัวจะฝันเห็นท่านพ่อเลือดอาบอีก" มัสลินไม่ปล่อยมือจากชายเสื้อยันต์ของเขา นางกลับยิ่งกำมันแน่นขึ้น แววตาที่สั่นระริกคู่นั้นสะท้อนแสงจันทร์รำไรดูน่าสงสารจนเสือร้ายต้องพ่ายแพ้ เสือภีมถอนหายใจยาว สบถเบาๆ ในลำคอถึงความอ่อนแอของตัวเองที่พ่ายแพ้ต่อน้ำตาและคำอ้อนของ "เหยื่อ" ผู้นี้ เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งพิงหัวเตียงไม้สักข้างๆ ร่างบางที่นอนขดตัวอยู่ "เออๆ! อยู่ก็ได้! แต่อย่ามาหาว่าข้ารังแกเจ้าทีหลังนะแม่คุณ" เขาขยับท่านั่งให้มั่นคง พลางกอดอกหลับตาลงแต่หูยังคอยสดับฟังเสียงรอบข้าง “ไม่เจ้าค่ะ มัสจะไม่โทษท่านแม้ครึ่งคำ” มัสลินยิ้ม "นอนซะ ข้าจะนั่งอยู่ตรงนี้แหละ ถ้าไอ้ผีห่าซาตานตัวไหนมันกล้ามาเข้าฝันเจ้า หรือมีโจรชั่วตัวไหนย่องขึ้นมา ข้าจะเชือดคอมันต่อหน้าเจ้านี่แหละ" มัสลินค่อยๆ ขยับกายเข้าไปใกล้ร่างกำยำนั้นอีกนิด กลิ่นอายของว่านยาพุทธคุณและกลิ่นกายบุรุษเพศที่สะอาดสะอ้านของเสือภีมทำให้นางรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด นางค่อยๆ หลับตาลงอย่างอ่อนแรง "ท่านเสือจ้ะ..." "อะไรอีกล่ะ?" เสือภีมตอบทั้งที่ยังหลับตา แต่หัวใจยังไม่รักดีเต้นโครมครามไม่หยุด "ขอบคุณนะคะ... ที่ไม่ทิ้งมัส" คำขอบคุณสั้นๆ นั้นทำให้มุมปากของเสือกระตุกยิ้มขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่มือหยาบกร้านที่เคยกุมดาบสังหารศัตรู กลับค่อยๆ เอื้อมไปตบที่ผ้าห่มเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอประหนึ่งเป็นการกล่อมเด็กน้อยให้เข้าสู่ห้วงนิทรา ท่ามกลางความเงียบของป่าใหญ่ และแสงจันทร์ที่สาดส่องเหนือดอยเชียงตุง “อยู่กับมัสทั้งคืน อย่าทิ้งมัสไปไหนนะค่ะ”มัสลินทำตาออดอ้อน "เออ! อยู่ก็อยู่! แต่ถ้าใครถาม ห้ามบอกนะว่าข้านั่งเฝ้าเจ้าจนสว่าง เดี๋ยวเสียชื่อมหาโจรหมด!" เขาบ่นอุบอิบพลางขยับท่านั่งพิงหัวเตียงไม้สักทองให้ถนัดถนี่ขึ้น