"นายเรียกฉันว่าอะไรนะ" "เรียกเจ๊ไง ก็อยากเป็นพี่ผมไม่ใช่หรือ ผมก็จะเรียกเจ๊ แต่ถ้ายอมให้ผมเป็นผัวล่ะก็ ผมจะเรียก...ที่รัก" ~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ชายหนุ่มรูปร่างสูง หุ่นดี หน้าตาหล่อเหลาที่ตามจีบเธอในผับอยู่หลายคืน จนวันที่เขาไปส่งเธอที่คอนโด "เข้าไปดื่มกาแฟก่อนไหมคะ" เพราะกลัวคนเมาจะขับรถต่อไม่ไหว เธอเอ่ยถามด้วยความหวังดี และความหวังดีนั้นก็ทำเธอเสียหน้าไม่น้อย เมื่อเช้าวันรุ่งขึ้น เธอเจอเขาอีกครั้งในฐานะเด็กฝึกงานในแผนกที่เธอต้องดูแลอย่างปฏิเสธไม่ได้ เขตแดน โสภณภัทรกุล หรือ เขต นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ปี 4 แถมเขายังพ่วงตำแหน่งน้องชายท่านประธานบริษัทมาด้วย "เมื่อเช้าคุณยังไม่ตอบไลน์ผมเลย" นั่นกลับเป็นประโยคแรกที่ไอ้เด็กฝึกงานเอ่ยถามเธอ นึกถึงตอนนั้นก็เพราะเธอมัวแต่คุยกับเพื่อนจนลืมตอบ และแอบนึกดีใจที่ไม่ได้ตอบไม่อย่างนั้นคงจะเสียฟอร์มมากกว่านี้แน่ ที่ถูกเด็กหลอกจีบได้ "ทำไมฉันต้องตอบด้วย" "โห ทำไมเย็นชาจัง เมื่อคืนเรายังดูเข้ากันได้ดีไม่ใช่หรือ" "พูดจาน่าเกลียดให้มันน้อยๆ หน่อย" ใครจะคิดว่าไอ้เด็กนี่ยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัย และต่อจากนี้ไปชีวิตอันแสนสงบสุขของเธอคงจะวุ่นวายประสาทเสียกับไอ้คำพูดหมาหยอกไก่ แถมยังเป็น…หมาเด็ก ~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 'ผมอยากให้บุษเลิกกับไอ้เขต พ่อกับแม่ผมจะส่งมันไปเรียนต่อเมืองนอก ผมไม่อยากให้มันทิ้งอนาคต ทิ้งโอกาส มันบอกว่ามันจะไม่ไปมันจะอยู่กับคุณ แต่ถ้ามันไม่ไปเรียนต่อพ่อกับแม่คงต้องหาวิธีจัดการ ผมไม่อยากให้คุณเดือดร้อน แต่ถ้าไอ้เขตมันเรียนจบกลับมาทำงานเป็นผู้เป็นคน ถึงเวลานั้นถ้าคุณจะคบกับมัน ผมก็จะไม่ห้าม' คำพูดยืดยาวของเขมวัฒน์ยังก้องหูอยู่ทุกคำ แต่เธอจำคำตอบสั้นๆ ของตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำว่ารับปากเขาไปด้วยคำไหน หรือแม้แต่ระยะเวลาที่ต่อรองกันไว้ ตอนที่เจ้านายเธอหอบเอกสารโพรเจกต์เชียงรายมาให้ถึงล็อบบี้คอนโด พร้อมคำสั่งให้เธอไปดูไซต์งานที่นั่น…ในฐานะเจ้านาย แต่ในฐานะพี่ชาย…เขมวัฒน์ขอร้องให้เธอเลิกคบกับน้องชายเขาเพื่ออนาคต เธอจึงหวังว่าระยะทางที่ห่างไกลจะทำให้เวลาของเราค่อยๆ ห่างกัน และเมื่อถึงวันที่เหมาะสม เธอจะบอกเลิกกับเขา… ~~~~~~~~~~~~~~~~~~