ทุกครั้งที่ดอกไม้เหี่ยวเฉา ฉันจะซื้อมาเปลี่ยนใหม่ และทุกครั้งที่ฉันเปลี่ยนดอกไม้ เธอจะต้องจ่ายค่าดอกไม้พวกนั้นด้วยร่างกายของเธอ จ่ายด้วยการเป็น ‘เมีย’ ที่ต้องคอยอ้าขารับ'ลำเอ็น'ฉันอยู่บนเตียง! ------ #ปากแข็งกว่าหssมก็พี่เวลส์นี่แหละ #ธงแดงเหลือบเขียวหลบใน “เห็นแล้วใช่ไหม ดอกไม้โง่ ๆ ที่เธอเอามาให้ผิดคนน่ะ” บัวบูชาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตสีเฮเซลช้อนมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ “ละ...แล้วเกอเกอเก็บมันไว้ทำไมล่ะคะ ถ้าพี่ไม่ได้...” “อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย คิดว่าฉันเก็บมันไว้เพราะพิศวาสความโก๊ะของเธอหรือไง” เวลส์แทรกขึ้นมาเสียงแข็ง เขาจงใจสอดท่อนแขนเข้าใต้ข้อพับเข่าของเธอ แล้วยกตัวบัวบูชาลอยหวือขึ้นไปนั่งแหมะอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อน บังคับให้ร่างเล็กต้องอ้าขารับความยิ่งใหญ่ที่เริ่มตื่นตัวขึ้นมาดุนดันหน้าท้องแบนราบของเธออีกครั้ง “ฉันเก็บไว้เพื่อย้ำเตือนความทรงจำต่างหาก” “ย้ำเตือนอะไรคะ” เฟรชชี่สาวถามเสียงแผ่ว สัมผัสได้ถึงท่อนเนื้อร้อนผ่าวที่กำลังเสียดสีกับร่องสวาทของเธอผ่านเนื้อผ้าบางเบาของกางเกงยีนส์เขา “ย้ำเตือนว่าเธอทำผิดพลาดที่กล้ามาเล่นกับไฟอย่างฉัน” เวลส์บดเบียดสะโพกสอบเข้าหาอย่างจาบจ้วงและหยาบโลน จนบัวบูชาต้องครางอือในลำคอ “และดอกไม้นี่ก็คือ ‘หลักฐาน’ ชั้นดี ที่ฉันจะใช้มันเป็นข้ออ้างในการลงทัณฑ์เธอ เก็บไว้เตือนใจว่าฉันจะจับเธอ ‘YED’ ให้ครางชื่อฉันจนเสียงแหบ ทุกครั้งที่ฉันมองเห็นมันไงล่ะ”