Ben Umay ve bugün hayatımın değişeceği o gün Üniversite sınavına 1 yıl boyunca çalışmak daha kolaydi.Zaman daha hızlı akıp gitmişti sanki ama sınava giden bu yol ne kadar da uzun gelmişti karnıma ağrılar saplaniyordu.Babam belkide arabayı çok savaş kullaniyordu annemin bana birşeyler dediğini uzaktan duyar gibiyim ama hiçbiri net değil.Cok uzaklardan geliyordu sınav merkezine geldikten sonra duydum annemin sesini "Güzel kızım biz senin hep yanındayız senin basaracagini biliyoruz.Seni çok seviyoruz sadece sakın ol yeter".Annemin yumuşak sesiyle biraz kalbim ferahlamisti.İkisini öptukten sonra içeriye girdim. Sakinlesmek için lavaboda elimi yüzüm yıkadım olmuyor sakinlesemiyorum.Kalbim pır pır atiyor koridorda biraz yürüdüm yook dahada kötü oldum bir köşeye oturdum.Gozlerimi kapattım ve saymaya başladım 1 2 3 4 5 6 7 Sayarken onun sesini duydu bir anda yanına çökmüş kıvırcık saçlı çocuğu "Gökyüzü tamamen karardığında sadece yıldızlar göründüğü o vakitlerde hayata yeni bir can geleceği zaman bilirlermis o canı koruyacak birinin olduğunu.Altin saçlarıyla ak kanatlariyla gökyüzünden inen bembeyaz bir ışık kutlu bir tanricaymis bu.İnsanlara şefkatini, bereketini , tükenmeyen hayat enerjisinin ve kutsal koruyuculuğunu bahşedermis.Karanlikta kalan her canı kanatlarinin altına alırmış." Söyledikleri bir masal gibi gelmişti.O an onu ordan uzaklaştirmisti "Bu anlattığın tam olarak kim "dedi Umay Kıvırcık saçlı çocuk "Sensin " "Senin adın UMAY sen her karanlıkta kalana ışık tutan birisin.Galiba ışığını kapının önünde unutmuşsun sana hatırlatmak istedim."diyerek gülümsemesiyle Umay cesaret veriyordu. Umayin ağzı acik kalmıştı tam sen kimsin diye soracakken "Ben Yaman.Haydi Umay geç kalicaz " diyerek elini uzattı. O an düştüğü yerden o el sayesinde kalktı.Elini bırakırken sınavın sonunda " Görüşürüz "diyebildi sadece Keşke görüşebilseydiler.