นิโคลัสมองสาวน้อยตรงหน้า เขากระแอมแก้อาการประหม่าทำอะไรไม่ถูก นิโคลัสไม่รู้ว่าควรอยู่ในห้องนี้หรือเขาควรยืนเฝ้าดูเธอทายาดีเผื่อมีอะไรให้ช่วยเหลือ แต่อันดามันก็บอกแล้วว่าเธอจะทายาเอง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าตัวเขานั่นเป็นบ้าอะไรถึงทำไม่เข้าใจแล้วยังจะถามโง่ๆ เหมือนคนไม่เข้าใจภาษาคน “อันดามีอะไรให้ปาป๊าช่วยหรือเปล่า” “ไม่ค่ะ อันดาไม่เป็นอะไรมาก ปาป๊ากลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ” แม้เธอจะดี้ด้ากับความห่วงใยของนิโคลัสที่มีให้แต่อันดามันต้องไม่แสดงอาการออกหน้าออกตา วันนี้พอแค่นี้….เกรงว่าหากไม่พอแค่นี้หัวใจของปาป๊าสุดที่รักอาจจะวายถึงขั้นทำให้ตายได้ อันดามันต้องการอ่อยให้ปาป๊าของเธอมีความปลอดภัย “แน่ใจนะ” “ค่ะ” “อย่างนั้น….ถ้ามีอะไรเรียกปาป๊าได้เลยนะ เรียกได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงปาป๊าจะไม่ล็อกประตู” คำพูดของเขาคล้ายชี้โพรงให้กระลอกอย่างไรอย่างนั้น อันดามันต้องข่มใจตัวเองเอาไว้ เธอปั้นยิ้มหวานส่งไปให้ในใจอยากบอกเหลือเกินว่าอยากนอนด้วย อยากให้ดูแลเอาอกเอาใจ แต่ไม่สามารถทำได้ สาวน้อยต้องเว้นระยะห่างให้ปาป๊าสุดหล่อหายใจโล่งอกเสียบ้าง “ถ้ามีอะไรอันดาจะเรียกปาป๊าเสียงดังเลยค่ะ” “ดีมาก ถ้าอย่างนั้นปาป๊าขอตัวนะครับ” “ฝันดีค่ะปาป๊า” “ฝันดีลูกรัก” ริมฝีปากหนาประทับจุมพิตอ่อนโยนลงบนหน้าผากนูน อันดามันมีร้อยยิ้มเจื่อนเพราะคำพูดที่ออกมาจากปากของนิโคลัส แต่เขาไม่อาจเห็นมันได้เมื่ออันดามันเป็นสาวน้อยช่างปั้น(หมายถึงปั้นหน้าเก่ง) คล้อยหลังของนิโคลัสไปเพียงนิดสาวน้อยลุกขึ้นจากที่นอนรวดเร็ว “ลูกรัก? ไม่อยากจะอยากเป็นลูกรักสักหน่อย อยากเป็นที่รักต่างหากล่ะ ปาป๊านี่ไม่เข้าใจเอาซะเลยอันดาเซ็ง!”