4 ปี แต่กลับไม่มีแม้แต่สถานะ เขาบอกทุกคนว่าตัวเองโสด และจีบสาวต่อหน้าให้เธอเสียใจเล่น ไอ้แฟนเปรตนี่! เวลาไปไหนด้วยกันก็โดนหารสองตลอด ไม่ก็ให้เธอออกเงินให้ก่อน แล้วเนียนไม่ใช้คืน กระทั่งเงินดาวน์รถใหม่ เธอก็ยอมให้ยืมเพราะคิดว่าเป็นคนรักและหวังว่าจะมีอนาคตด้วยกัน แต่เขากลับให้ยัยเด็กฝึกงานนั่นนั่งชูคอเคียงข้าง แต่คนช่วยดาวน์อย่างเธอไม่เคยได้นั่งสักครั้ง 4 ปีที่ยอมไร้ตัวตน... 4 ปีที่ยอมเป็นของตาย เพื่อรอคอยสถานะตัวจริงจากผู้ชายเส็งเคร็งนี่ มิวราเคยคิดว่าความรักคือการอดทนและรอคอย แต่ยิ่งทน...เขาก็ยิ่งเห็นเป็นของตาย ยิ่งรอ...ก็ยิ่งมองไม่เห็นอนาคต และในวันที่ความอดทนสิ้นสุด เมื่อเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ เธอโทรหาเขาด้วยความเป็นห่วง แต่เขากลับตัดสายแล้วปิดเครื่องใส่อย่างไร้เยื่อใย นั่นแหละเธอถึงได้ตาสว่าง!!! ///// “พี่ธรรศ เมื่อกี้แผ่นดินไหวแรงมาก พี่เป็น...” อะไรไหม ยังเอ่ยไม่ทันจบ ปลายสายก็แทรกขึ้น “มิว พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าพี่ยุ่งมาก มิวอย่ามาเซ้าซี้ ช่วยเหลือตัวเองไปก่อนได้ไหม อย่าทำตัวเป็นภาระนักเลย มันน่ารำคาญ” ประโยคนั้นทำให้ฟางเส้นสุดท้ายในหัวใจเธอขาดผึงลงในทันที มิวรากำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น “รำคาญมากไหม” เธอถามเสียงเย็นเฉียบ “ถ้าการรับสายฉันมันน่ารำคาญนัก งั้นเราก็เลิกกันเลยแล้วกัน แผ่นดินไหวจนตึกจะถล่มขนาดนี้ คุณไม่แม้แต่จะถามห่าเหวอะไร ไม่เป็นห่วงกัน โทรหาก็ปิดเครื่องใส่ เป็นอะไรมากไหม หา” “มิว...” “ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉัน ตอนแรกก็คิดว่าแค่นิสัยเสีย ปากหมา ใจแคบ ขี้งกแต่ตอนนี้รู้แล้วว่าไม่ใช่แค่นิสัยหรอกที่เสีย แต่เป็นที่สันดานเห็นแก่ตัวของคุณมากกว่า” ปลายสายเงียบกริบราวกับธรรศกำลังอึ้งจนพูดไม่ออก แต่มิวราไม่หยุดแค่นั้น “มิวพูดกับพี่ให้มันดีๆ หน่อย...” “ทำไมฉันต้องพูดดีกับขยะเปียกอย่างคุณด้วย เศษสวะเอ๊ย” “มิว” “ไม่ต้องเรียก แล้วต่อไปฉันจะไม่โทรไปรบกวนคุณอีก ถ้าโทรก็ขอให้เป็นหมา อ้อ จริงสิ แล้วถ้าจะเลิกกันล่ะก็ ช่วยเอาเงินที่คุณยืมฉันไปทั้งหมดมาคืนด้วย อย่ามาลีลา ไอ้ค่าดาวน์รถนั่น แล้วก็ค่าต่างๆ ที่ยืมฉันไปซื้อ ฉันมีสัญญากู้ยืมและใบเสร็จเก็บไว้อยู่ทุกใบนะอย่าลืม เอามาคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์ อย่าให้เรื่องต้องถึงมือทนาย แล้วจากนี้ไปคุณจะไสหัวไปเอาใครก็เชิญ ขยะเน่าๆ แบบคุณฉันไม่เอาแล้ว จะไปลงนรกที่ไหนก็ไปเลย จบนะ!”