เพื่อไม่ให้ถูกพ่อเลี้ยงส่งตัวไปให้ชายแก่ สือรั่วจิ้น และพี่สาวจึงถูกบีบบังคับให้แต่งงานเข้าสกุลลู่ เพื่อใช้การแต่งงานมงคลช่วยแก้เคล็ดให้คนในตระกูล      แต่ในคืนเข้าหอ สือรั่วจิ่นกลับเดินเข้าห้องผิดโดยไม่คาดคิด และเข้าไปในห้องของ ลู่ซวินหลี่ คู่หมั้นของพี่สาว      เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ ตระกูลลู่จึงเลือก “ผิดแล้วก็ปล่อยให้ผิดไป” ด้วยการ สลับเจ้าสาว เสียเลย พร้อมกำหนดให้พี่น้องทั้งสองต้องตั้งครรภ์ให้ได้ภายในสามเดือน      ด้วยเหตุนี้ สือรั่วจิ้นจึงได้แต่งงานกับ ลู่ซวินหลี่ บุตรชายคนโตของตระกูลลู่ ผู้สุขุมลุ่มลึกและเย็นชา ส่วนพี่สาวของเธอกลับได้แต่งงานกับ ลู่ซวินเหยียน บุตรชายคนรองผู้เสเพลและรักอิสระ       ในยามที่เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย ชายหนุ่มกลับเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจเพียงว่า “เธอเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงคิดว่าฉันจะมีความอดทนมาสอนเธอ?”      เมื่อเผชิญกับความเย็นชาและการเว้นระยะห่างของเขา สือรั่วจิ้นจึงทำทุกอย่างอย่างระมัดระวัง เพราะหวาดกลัวว่าจะถูกส่งกลับไปยังบ้านของพ่อเลี้ยง      ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป เธอกลับค่อย ๆ ถลำลึกลงไปในชีวิตแต่งงานนี้ และคิดว่าในที่สุดเขาเองก็คงเริ่มมีใจให้เธอแล้ว จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอได้เห็นข้อความที่เลขาส่งมา 【เธอก็เป็นแค่ภาระที่คุณจำเป็นต้องแต่งงานด้วยเท่านั้น】      หัวใจของสือรั่วจิ้นจึงค่อย ๆ ถอยกลับมา เธอค่อย ๆ เก็บความรู้สึกที่มีต่อเขากลับคืนมา และคิดเพียงว่าจะรีบตั้งครรภ์ให้สำเร็จตามภารกิจ      แต่สิ่งที่ทำให้เธอสิ้นหวังอย่างแท้จริงก็คือ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ชายคนนั้นกลับป้องกันมาตลอด และไม่เคยคิดถึงสถานการณ์ของเธอเลยแม้แต่น้อย      ภายใต้ความอ่อนโยนและการปกป้องทั้งหมดนั้น กลับซ่อนคำโกหกของเขาเอาไว้      เมื่อในที่สุดเธอตัดสินใจเก็บความรู้สึกทั้งหมดกลับคืนและจากไป ชายผู้เคยสงบนิ่งและควบคุมทุกอย่างได้เป็นอย่างดีกลับสูญเสียการควบคุมเป็นครั้งแรก      เขากุมมือเธอไว้แน่น ก่อนคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ดวงตาแดงก่ำ “จิ้นจิ้น ขอร้องล่ะ... สอนฉันทีว่าต้องรักเธอยังไง เธอถึงจะยอมอยู่ต่อ...”      พี่สาวผู้สุขุม เยือกเย็น และวางแผนทุกอย่างอย่างรอบคอบก็ก้าวออกมาปกป้องเธอไว้ด้านหลัง “ถ้าจิ้นจิ้นไม่ชอบ พี่จะช่วยเธอฟ้องหย่าเอง”      แม้แต่ ลู่ซวินเหยียน น้องเขยผู้เจ้าชู้และไม่ยึดติดกับใคร ยังตามมาเอาอกเอาใจเธอไม่หยุด “พี่สะใภ้คนดี ช่วยพูดดี ๆ กับพี่สาวของพี่หน่อยสิ อย่าให้เธอทิ้งผมเลย ต่อให้พี่สวมเขาให้พี่ชายผม ผมก็ยอม!”