หยาดน้ำตา... ไม่เคยมีค่าสำหรับซาตาน ความเงียบสงัดยามตีสามภายในคฤหาสน์ตระกูลสุทธิเกียรติ ถูกทำลายลงด้วยเสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจของผู้หญิงคนหนึ่ง ร่างอรชรที่เคยหยิ่งผยองและเชิดหน้าชูตาอยู่เสมอ บัดนี้กำลังทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าอยู่บนพรมเปอร์เซียราคาแพง สองมือเล็กสั่นเทากำเข้าหากันแน่นจนข้อขาว หยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังร่วงหล่นกระทบหลังมือหยดแล้วหยดเล่า ‘ขวัญพิชชา’ ไม่เหลือศักดิ์ศรีใดๆ ให้ยึดเหนี่ยวอีกต่อไป เมื่อชีวิตของ ‘กวิน’ น้องชายสายเลือดเดียวกันกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายจากภาวะเลือดออกในสมอง และความหวังเดียวที่จะต่อลมหายใจให้น้องชายได้ คือเงินค่าผ่าตัดจำนวน ‘หนึ่งล้านสองแสนบาท’ ที่เธอไม่มีวันหามาได้ทันภายในคืนนี้ นอกจากจะต้องขายวิญญาณให้กับผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า... ‘แดนดิน’ ทายาทคนเล็กของตระกูลสุทธิเกียรติ ยืนล้วงกระเป๋ามองดูความพังทลายของลูกสาวหัวหน้าแม่บ้านด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาเรียบสนิท ไร้ซึ่งความเวทนาปรานี ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรนั้น ซุกซ่อนสัญชาตญาณของนักล่าที่กำลังรอตะครุบเหยื่อที่เดินเข้ามาติดกับดักด้วยความเต็มใจ “เงินหนึ่งล้านสองแสนบาท แลกกับชีวิตน้องชายเธอ... มันก็คุ้มค่าดีนะ ขวัญพิชชา” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเอ่ยทำลายความเงียบ แดนดินย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าหญิงสาว มือหนาเชยคางมนที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา “คุณแดนดิน... ฉันขอร้อง... ได้โปรดช่วยกวินด้วย...” ขวัญพิชชาละล่ำละลักอ้อนวอน เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ “ฉันยอมแล้ว... ฉันยอมทำตามที่คุณต้องการทุกอย่าง จะให้ฉันทำงานเป็นทาสรับใช้คุณไปตลอดชีวิตฉันก็ยอม ขอแค่คุณจ่ายค่าผ่าตัดให้น้องฉัน... ฉันกราบล่ะค่ะ...” หญิงสาวทำท่าจะก้มลงกราบแทบเท้าของเขา แต่แดนดินกลับรั้งปลายคางของเธอเอาไว้แน่น บังคับให้เธอต้องสบตากับดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาและการครอบครอง “ทาสรับใช้ทำความสะอาดน่ะ บ้านฉันมีเยอะแล้ว ขวัญพิชชา...” แดนดินเหยียดยิ้มร้ายกาจ รอยยิ้มที่ทำให้คนมองต้องเสียวสันหลังวาบ “ฉันไม่เคยให้เงินใครฟรีๆ และผลตอบแทนที่ฉันต้องการจากเธอ มันมีค่ามากกว่าการปัดกวาดเช็ดถู” ขวัญพิชชาเบิกตากว้าง กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก “คุณ... ต้องการอะไร...” “ข้อแลกเปลี่ยนของฉันง่ายนิดเดียว...” ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มใส “ฉันจะเซ็นเช็คจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้น้องเธอทั้งหมด แลกกับการที่เธอ... ต้องมาเป็น ‘คนรับใช้ส่วนตัว’ ของฉัน เป็นของฉันแค่คนเดียว” หัวใจของขวัญพิชชากระตุกวูบ ความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำว่า ‘ส่วนตัว’ มันชัดเจนจนน่าสะอิดสะเอียน “จำเอาไว้ให้ดี...” แดนดินกระซิบเน้นย้ำทีละคำ “ทุกอย่างที่ฉันสั่ง ไม่ว่าที่ไหน เมื่อไหร่... เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ไม่มีสิทธิ์ขัดขืน หน้าที่ของเธอคือตอบว่า ‘ได้ค่ะ’ และก้มหน้าทำตามคำสั่งฉันเท่านั้น... จนกว่าฉันจะเบื่อแล้วโยนเธอทิ้งไปเอง ยอมรับเงื่อนไขนี้ได้ไหมล่ะ?” มันไม่ใช่ข้อเสนอ แต่มันคือ ‘สัญญานรก’ ที่ตั้งใจจะบดขยี้ศักดิ์ศรีและอิสรภาพของเธอให้จมดิน! ขวัญพิชชาหลับตาลงอย่างร้าวราน ความเกลียดชังผู้ชายตรงหน้าพุ่งทะลุขีดสุด แต่ภาพน้องชายที่นอนจมกองเลือดรอความตาย ก็บีบบังคับให้เธอไม่อาจเลือกทางเดินอื่นได้ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กล้ำกลืนความอัปยศอดสูทั้งหมดลงไปในลำคอ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของเธอก็เหลือเพียงความว่างเปล่าและจำยอม “ฉัน... ตกลงค่ะ...” น้ำเสียงหวานใสสั่นสะท้าน “ฉันจะยอมเป็นคนรับใช้ส่วนตัวของคุณ... เจ้านาย” แดนดินกระตุกยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เขาหยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองดูหงส์ที่เคยเย่อหยิ่งยอมศิโรราบแทบเท้าอย่างสมบูรณ์แบบ ซาตานร้ายคิดว่าเขาสามารถใช้เงินก้อนนี้ซื้อทุกอย่าง และกักขังเธอไว้ในกำมือได้ตลอดกาล โดยที่เขาไม่เคยรู้ตัวเลยว่า... พันธะเกียร์ร้ายที่เขาเป็นคนคล้องคอเธอไว้ในคืนนี้ จะกลายเป็นบ่วงโซ่ที่รัดรึง ‘หัวใจ’ ของเขาเอง จนดิ้นไม่หลุดไปชั่วนิรันดร์!