“Maşallah… memeleri de bayağı dolgunmuş.” Cevahir Ağa’nın sözleriyle yüzüm ateş gibi yandı. Kollarımı göğsümde birleştirip bir adım geri çekildim. “Tövbe tövbe… Ne biçim adamsın sen?”dedim. Adamın yüzü ifadesiz, kumral saçlarının arasında ki tek tük beyazlar parlıyordu. Sonra çenesini arkamdaki Sarı Kız’a doğru kaldırdı. “İneği diyorum kızım, sen ne anladın?.”diye sordu. O an yer yarılsa da içine girsem dedim. Ama henüz bilmiyordum… Asıl utanacağım şey, o adamın bana bakmaya başladığı gün olacaktı. Çünkü ben Nazar. On sekizime gelmeden kendimi Ali’ye ait sanmış, üç yıl boyunca onun dönüşünü beklemiş bir yetim kızdım. Ali ise… Benim “sözlüm” dediğim adam, gurbet ellerde başka bir kadına koca olmuştu. Bunu öğrendiğim gün, halam beni susturmak için bir inekle birlikte Adana’ya, Cevahir Ağa’nın çiftliğine sattı. Ben oraya çalışmaya gitmiştim. O ise beni hayatına almaya hiç niyetli değildi. Ta ki karşısına dikilip: “Ben satılık değilim.” diyene kadar… Cevahir Ağa gözlerimin içine baktı. “Ben de seni satın almadım zaten.” “Öyleyse neden götürüyorsun beni?” Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı. “Onu zamanla anlarsın, Gurbet Gelini.” Ben Ali’nin açtığı yarayı kapatmaya değil, ondan kaçmaya gidiyordum. Ama kader bazen insanı kaçtığı yere değil… Kalbinin ilk kez gerçekten atacağı yere götürür. Bir tarafta geçmişinden kaçan gururlu bir kadın. Bir tarafta hiçbir kadına boyun eğmeyen sert bir ağa. Ve ikisinin arasında… ihanet, sırlar, intikam ve hiç hesapta olmayan bir aşk.