!Asıl baş karakterimiz “Azem Börü” değildir! ****** “Ben hâlâ toprağın altında bıraktığım adamın geliniyim.” dedim hiç tereddütsüz, “ve sen hâlâ benim sevdiğim adamın katilisin!” Yeşil gözleri öfkeden deliye dönmüştü, umrumda değildi. Azem Börü’yü öldürmek için elimden geleni yapacaktım. “Ama şimdi benim karımsın!” diye hırladı, üzerime doğru yürüdüğünde kaçmadım. Ondan korkmuyordum. Ondan deli gibi nefret ediyordum. “iki yıl geçti, koca iki yıl ve sen, Akif demekten bir an bile vazgeçmedin. Beni hiç mi görmüyor gözlerin? Senin için yaptığım onca şeye nasıl kör kalabiliyorsun? Ama yetti,” dedi sabırsızca. “Artık seninle iki yabancı olamayacağım, Zehra.” Benim için yaptıkları bana acı vermekten başka bir şey değildi. Yutkunuşumu gözleriyle takip edip tekrar gözlerime baktı. Sevdiğime zarar vermesin diye Azem Börü’ye boyun eğmiştim. Onu kabul etmiş düğün günümde gelinlik değil kefen giymiştim. Nerden bilebilirdim ki asıl kefeni sevdam giymiş. Nereden bilebilirdim ki, düğünüm gerçekten de benim yasımmış.