İstanbul’da bazı kapılar parayla, bazıları silahla açılırdı. Atlas Sancar içinse adını söylemek yeterliydi. Limanların, servetin ve korkuyla örülmüş bir imparatorluğun sahibi olan Atlas, hayatındaki herkesin yerini kendisi belirlerdi. Kimin yaklaşacağına, kimin uzak duracağına, hangi gerçeğin konuşulup hangisinin susulacağına o karar verirdi. Beş yıldır sürdürdüğü evliliği bile, sevgiden çok Sancar soyadını korumak üzerine kurulmuş bir düzenden ibaretti. Ta ki kızıl saçlı, mavi gözlü bir kadın karşısına çıkana kadar. Aybilge Güneş, insanların söyleyemediklerini dinlemeyi meslek edinmiş bir klinik psikologdu. Atlas’ın sert bakışlarının ardına gizlediği yalnızlığı görebiliyor, herkesin çekindiği bu adamın karşısında kendi sözünü söyleyebiliyordu. Fakat aralarındaki çekim ne kadar güçlü olursa olsun, Aybilge’nin görmezden gelemeyeceği bir gerçek vardı: Atlas’ın parmağındaki alyans. O gece uzaklaşmak kendi kararıydı. Atlas’ı bir daha görmeyeceğini düşünmekse yanılgısı. Çünkü kısa süre sonra kliniğinin kapısı açılacak ve unutmaya çalıştığı adam, yanında karısıyla birlikte karşısına oturacaktı. Artık söylenmeyen her cümlenin, kaçırılan her bakışın bir anlamı vardı. Aybilge mesafesini korumaya çalışırken Atlas, ilk kez birini hayatında tutmak için gücünün yeterli olmadığını anlayacaktı. Ama aralarındaki tek engel bir evlilik değildi. Atlas’ın dünyasında sadakatin bedeli, ihanetin cezası vardı. Aybilge’nin geçmişindeyse kimsenin bilmesini istemediği gerçekler… Atlas, onu kendi karanlığından uzak tutmaya çalışırken asıl sorması gereken soruyu henüz bilmiyordu: Aybilge gerçekten o karanlığın dışında mıydı? Saklanan kimlikler, geçmişten uzanan hesaplar ve giderek büyüyen bir aşk, ikisini de kaçındıkları seçimlerle yüzleştirecekti. Birbirlerine yaklaşmak için yalnızca başkalarının yalanlarını değil, kendilerine söylediklerini de geride bırakmaları gerekecekti. Atlas, onun mavi gözlerinde huzur bulduğunu sanıyordu. Aybilge ise o huzuru bozabilecek bütün sırları taşıyordu.