Dokuz yıl… tam dokuz yıl. Ve Artık o gün gelip çatmıştı. Sonunda Baran topraklarına geri dönüyordu tam dokuz yıl sonra. Kuşkusuz ki en çok sevinen Zeliş'ti buna. Bir gün öğle vakti, avlu sessizken herkes avlunun bir köşesine dağılmış kapıdan girecek Baran'ı bekliyorlardı. Sonunda büyük kapının önünde duran araba sesi ile herkes heyecanla kapıya baktı. Berfin birden Zeliha’nın yanına koştu: “Zeliş abla… araba geldi… sanki Baran abimin arabası…” Zeliha’nın kalbi bir an yerinden çıktı sandı. Dilan hemen geldi, onu kolundan tuttu. “Minnoş… önce derin nefes al. Dönen her adam, aynı niyetle dönmez.” Zeliha, yıllarca beklediği o adama hazır mıydı, bilmiyordu. Ama ilk kez içi hem sevinç hem korkuyla aynı anda çarpıyordu. Avlunun kapısı yavaşça açıldı. Baran indi. Ama daha sessiz yürüyordu artık. Duruşunda şehir kokusu, bakışlarında yabancılık vardı. Dokuz yıl önceki Baran yoktu. Bu adam, ona çocukken bile bakmamış bir yabancıydı sanki. Sonra… bir siluet daha belirdi kapıda. Sarışın, modern giyimli genç bir kadın indi. Elini şık bir çantaya yaslayıp merakla etrafı süzdü. Sonra Baran’ın koluna girdi. Avluya ağır bir sessizlik çöktü. Zeliha’nın gözleri bir an karardı. Bir şey söylemedi. Dilan ona sarıldı. Yollarını gözlediği, çocukluğunu verdiği kocası nasıl da her şeyi, tüm emeği çöpe atmıştı tek bir adımıyla. 16 yaşında evlendi bu adamla düğünden 1 hafta sonra gidiş o gidiş bir daha görmedi ve Zeliş 9 yıl bir hayale aşık oldu. gözlerinde yüceltti onu, oysa adam onu bir kez bile kendi isteğiyle aramamıştı yıllarca ve şimdi ise Zeliş gerçeklerle yüzleşmişti. Adamın başka bir hayatı vardı ve orada Zeliş'e yer yoktu.