"Bana bakma Gece," dedi Alaz sessizce. "Çünkü baktığın yerde sadece kendi yıkımını göreceksin."Alaz Karahan için hayat, on yıl önce bir yangınla durmuştu. Şimdi o yangının küllerini, düşmanının kızının üzerine savurmaya geliyordu. Sessizdi, acımasızdı ve her kelimesi bir infazdı.Gece Saygın, babasının günahlarından örülmüş bir kafese hapsedildiğinde, celladının gözlerinde kendi sonunu değil, bir enkazı gördü. Alaz’ın sessiz duvarlarına çarpan her çığlığı, nefretin en koyu halini bir çıkmaza bulayacaktı.İki isim, tek bir kader: Biri karanlıkta kalmaya, diğeri o karanlığı yakmaya yeminli.