‘กลางวันแสนอ่อนโยน กลางคืนเร่าร้อนดั่งไฟ’ นั่นคือคำนิยามที่ ลู่เหยี่ยนจื่อ มอบให้ภรรยาอย่างเธอ แต่เมื่อผู้หญิงในความทรงจำของเขากลับมาพร้อมกับประโยคที่ว่า ‘ฉันมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่ถึงครึ่งปี’ เขากลับยื่นใบหย่าให้เธออย่างไม่ลังเล "เราหย่ากันเถอะ... ก็แค่ตามใจเธอไปก่อน หมดครึ่งปีนี้เมื่อไหร่ เราค่อยกลับมาจดทะเบียนกันใหม่" เขาพร่ำบอกตัวเองมาตลอดว่า สือเนี่ยน จะเป็นของตายที่ยืนรอเขาอยู่ที่เดิมเสมอ แต่เขาคิดผิด... เมื่อหยาดน้ำตาเหือดแห้ง หัวใจของสือเนี่ยนก็แตกสลายและด้านชาไปจนหมดสิ้น จากละครฉากหย่าหลอกๆ จึงกลายเป็นการตัดขาดกันอย่างถาวร! เธอตัดสินใจเอาลูกออก สลัดคราบภรรยาผู้อ่อนแอ ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง แล้วก้าวเดินออกมาโดยไม่แม้แต่จะปรายตาหันกลับไปมอง ทว่า... คนที่กุมชัยชนะมาตลอดกลับกลายเป็นฝ่ายแทบคลั่งเสียเอง! — หลายเดือนต่อมา ข่าวลือสะพัดไปทั่วทั้งเมืองเอ คุณชายลู่ผู้หยิ่งผยองและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ถึงขั้นสติแตก! เขาซิ่งมายบัคไล่ตามเธอไปไกลนับร้อยกิโลเมตรด้วยดวงตาแดงก่ำ ยอมละทิ้งศักดิ์ศรี อ้อนวอนขอความเมตตา... เพียงเพื่อแลกกับการให้เธอหันกลับมามองเขาสักครั้งก็ยังดี!