"İnsan yaşlandıkça ellerine daha çok bakarmış. Ben de öyle yapıyorum. Şu an bu yıpranmış koltukta otururken, parmak uçlarımın çizgilerinde geçmişin coğrafyasını görüyorum. Dokunduğum her yer; tırmandığım o dik yokuşlar, yuvarlandığım inişler, gençliğimin o acımasız ve güzel günleri... Ve tabii ki o. Hayatımın ilk ve en derin izi. Her şey, o dik yokuşun başındaki okulda , rüzgarın tenimi ilk kez bu kadar sert kestiği o gençlik yıllarında başladı... Biliyorum, herkes kendi hayatının başrolü. Bu yüzden benden dünyayı değiştiren bir kahramanlık öyküsünü beklemeyin. Bu sadece benim hikayem. Size belki sıradan, belki klişe gelecek; ama benim ruhumda bıraktığı izler o kadar derin ki, her bir çiziğin sızısını hâlâ hissediyorum. İçimde susturamadığım bir 'keşke' var. Onunla geçiremediğim, akıp giden o zamanlara yanıyorum şimdi. Aynaya her baktığımda, yaşanmamış günlerin yükünü görüyorum yüzümde. Ve her gün, kendime aynı soruyu sorarak uyanıyorum: Neden her anım onunla geçmedi? Neden zaman bizi ayırdı ya da biz neden o yokuşları beraber tırmanamadık? En çok da, onun dokunduğu her yerimin hâlâ onun koktuğunu fark ettiğimde canım yanıyor..."