Gökhan, Zülal’i saçlarından tuttuğu gibi soğuk mermere fırlattı. Zülal’in çığlığı boş konakta yankılanırken Gökhan üzerine eğildi, yüzündeki nefret damarlarını şişirmişti."Ağlama ulan!" diye kükredi Gökhan. "O şerefsiz abin Zerda’yı kirletirken sen kapıda nöbet tutuyordun, şimdi gelmiş bana masumluk mu taslıyorsun?" Zülal hıçkırıklar içinde başını salladı. "Haberim yoktu Gökhan ağa, yemin ederim sadece konuşacaklar sandım...""Kes sesini orospu dölü!" Gökhan kemerini tek hamlede çözüp yere fırlattı. "Abinin bıraktığı o pis notu her gün suratına çarpacağım. O kendini vurdu kurtuldu ama sen... Sen her gece bu odada bin kere öleceksin. Kan bedeli budur Zülal. O piç kurusunun günahını sen ödeyeceksin."Gökhan kızın çenesini kıracakmış gibi sıktı, gözlerinin içine nefretle baktı. "Şimdi soyun. Bu gece intikamın tadına bakacağız. Bakalım abin gibi sen de o kadar yürekli misin?"Zülal titreyen elleriyle elbisesinin düğmesine uzandı. Gökhan’ın gözlerinde ne merhamet vardı ne de acıma; sadece saf, yakıcı bir kin.