"Kaçma Damla!" O korkutucu ses yine kulaklarımı tırmalıyordu.Ayağımdaki kesikten akan kan sebebiyle gücüm iyice tükendi. Anayola sonunda ulaşmıştım arkamdan gelen hışırtıyla daha da hızlandım. Anayola çıktığımda ani fren sesi duymamla arabanın bana vurması bir oldu. Daha olayı kavrayamadan kendimi yerde buldum. Araç hemen uzaklaştı sadece arkasından bakakaldım yerde yatar bir biçimde. Canım çok yanıyordu ama sesimi dahi çıkaramıyordum. Otların arasından yavaşca yürüdü yanıma. Elleri titriyordu. Saçlarıma dokundu."Onu doğduğuna pişman edicem." Sesi titriyordu ilk kez. Ağladığına şahit oldum o an. Eğildi ve beni kucağına aldı. Bana sesleniyordu ama artık kulaklarım uğulduyordu. Tek aklımda kalan cümlesiyle sonsuz bir karanlığa gömüldüm."Bir daha kaçmayı aklından bile geçiremiyceksin yavrum."