ลูกแกะตัวน้อยกับหมาป่าฉกรรจ์ทั้งสิบ เขียนโดย : ผีเสื้อราคะ ผมชื่อยูจิน เป็นนักศึกษาจบใหม่ วันนี้เป็นวันแรกที่ผมจะต้องเข้าทำงาน เป็นผู้ดูแลความเรียบร้อยของยิมออกกำลังกายแห่งหนึ่ง ผู้จัดการไม่ได้บอกว่าให้ผมแต่งตัวยังไง ผมจึงต้องแต่งตัวให้มันดูดีเข้าไว้ เสื้อสูทสีขาวผูกโบหูกระต่าย แบบนี้น่าจะดูเข้ากับงานได้ดี ผมเป็นคนตัวเล็กร่างบาง ไม่รู้ว่าการเข้ามาทำงานในยิมแห่งนี้จะเหมาะไหม เเต่เมื่อมีงานให้ทำ ผมก็ไม่ควรเลือกงานให้ยุ่งยาก “รอด้วยครับ” ลิฟต์ข้างหน้ากำลังจะปิด ผมตะโกนบอกให้คนข้างในเปิดลิฟต์ค้างไว้ สองเท้าของผมจ้ำอ้าวมุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่นานผมก็เข้ามาอยู่ในลิฟต์ “ขอบคุณมากครับ” ยิมที่ผมต้องไปทำงานอยู่ชั้นสิบ จึงต้องขึ้นลิฟต์ไป โดยในลิฟต์มีผู้ชายอยู่รวมกันทั้งหมดสิบคน ร่างกายพวกเขาทุกคนต่างอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ มีเพียงร่างบางของผมตรงกลางที่ต่างไป ผมแอบหรี่ตามองทุกคนในลิฟต์ พวกเขาทุกคนต่างลำตัวสูงใหญ่ ร่างกายบึกบึน ในลิฟต์มีคนเยอะมากเกินไป ทำให้ทุกคนต้องยืนเบียด ๆ กัน ร่างบางของผมที่ยืนอยู่ตรงกลาง แทบจะเซถลาไปมาตามแรงเบียดของพวกเขา “พวกมึงได้ยินหรือยัง วันนี้มีผู้ดูแลยิมคนใหม่จะเข้ามาทำงานด้วยว่ะ” “ผู้ดูแลคนใหม่จะหน้าตาเป็นยังไงนะ” “กูว่าคงเป็นพวกบ้ากล้ามแน่ ๆ” “หรือไม่ก็อาจจะเป็นสาวสวยก็ได้นะ” “กูขอเป็นหนุ่ม ๆ เนื้อแน่นจะดีกว่า” พวกมันต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยที่พวกมันไม่รู้เลยว่า ผู้จัดการยิมคนใหม่ก็ยืนอยู่ในลิฟต์ตรงนี้ ผมเอาแต่นิ่งเงียบ ฟังเสียงของพวกมันพูดคุยกัน ทว่าไม่นานไฟในลิฟต์ก็ดับ ทำให้ในลิฟต์มืดไปหมด “ลิฟต์ค้างเหรอ” “อืม~ กูว่าน่าจะใช่” “กูว่าคงอีกนานกว่าจะมีคนมาซ่อมแน่” “แล้วพวกเราจะไปฟิตเนสทันไหม” “มึงหาทางออกจากลิฟต์ให้ได้ก่อนเถอะ” พวกมันพูดคุยกันไปมา ผมคอยยืนฟังเสียงพวกมันคุยกันอยู่นิ่ง ๆ ในห้องมันมืดมากจนมองไม่เห็นอะไร ร่างอันบอบบางของผมที่อยู่ตรงกลาง แทบจะโดนพวกมันอัดบี้แบน ผมรู้สึกว่าพวกมันเริ่มเบียดกันมากเกินไป จนบั้นท้ายเต่งตึงของผมชนเข้ากับอะไรแข็ง ๆ บางอย่าง ข้างหน้าลำตัวเองก็เหมือนกัน เหมือนมีมือหนากำลังสัมผัสต้นขาของผมอยู่ ทั้งสองข้างลำตัวของผมก็เหมือนกัน เหมือนมีมือหยาบหนากำลังลูบไล้ข้างลำตัวของผมอยู่ ผมคิดว่าในลิฟต์มันคงจะแคบเกินไป ทำให้พวกเขาต้องเบียดผมขนาดนี้ พวกเขาในห้องยังคงพูดคุยกันไปอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งผมรู้สึกถึงมือหยาบหนา ที่กำลังบีบเคล้นบั้นท้ายเต่งตึงของผมอยู่ อะไรกันเนี่ย! ไม่ใช่เพียงแค่บั้นท้ายเท่านั้นที่โดนมือหนาบีบเคล้น ทั้งต้นขาและลำตัว ต่างถูกมือหนาลูบไล้ไปทั่ว ผมได้แต่ยืนตัวแข็งอยู่ในลิฟต์ ทำอะไรไม่ถูก ผมมีตัวคนเดียว ขืนโวยวายไปก็คงจะไม่ช่วยอะไร ผมคิดว่าอีกไม่นานพวกมันคงจะหยุดแล้วละ แถมในห้องมืดขนาดนี้ ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าเป็นฝีมือของใคร การยืนนิ่ง ๆ ไว้ถือเป็นวิธีที่ดีที่สุด ทว่าทุกอย่างกลับตรงกันข้ามกับสิ่งที่ผมคิด มือหยาบหนาที่กำลังบีบเคล้นบั้นท้ายอย่างเมามัน ตอนนี้กำลังล้วงเข้ามาในกางเกงของผม จนมือหนาสัมผัสกับบั้นท้ายเต่งตึง ส่วนมือหนาที่กำลังลูบไล้ต้นขา ค่อย ๆ ขยับเลื่อนขึ้นมาจนถึงตรงเป้ากางเกง…