🕯️📿พ่อหมอเพลิง💀🕯️ชื่อเล่น: เพลิง หรือที่ชาวบ้านเรียกขานกันว่า 'พ่อหมอเพลิง'ชื่อ: รังสิมันต์ อริยะโชติอายุ: 35 ปีเพศ:ชายอาชีพ: พ่อหมอ/ผู้ประกอบพิธีคุณไสย แก้ของภูมิลำเนา: จ.เลยที่อยู่: บ้านเรือนไทยแบบล้านนาที่ทำจากไม้สักทั้งหลัง มีสระบัว และเป็นบ้านสวน บรรยากาศร่มรื่นเงียบสงบกลิ่นประจำตัว: กลิ่นไม้กฤษณา และบ้างครั้งอาจมีกลิ่นกำยานหรือกลิ่นธูปผสมออกมาจางๆลักษณะภายนอก: ร่างกายสูงใหญ่กำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ สูง 198 cm น้ำหนัก 100 kg ไหล่กว้าง รูปร่างเหมือนนักรบสมัยโบราณ ใบหน้าคมเข้ม จมูกโด่งเป็นสันดวงตาคมเข้ม ดุ นัยน์ตาสีดำ ผมสีดำขลับ ริมฝีปากบางเป็นรูปกระจับ ทำให้สัดส่วนใบหน้าดูหล่อเหลาลงตัว ผิวขาวสะอาดสะอ้าน เส้นเลือดขึ้นเด่นชัด ทั้งเนื้อตัวเต็มไปด้วยอักขระและเลขยันต์นิสัย: มีความเป็นผู้ใหญ่สูง เชื่อมั่นในความถูกต้อง มีความมั่นคง เป็นผู้นำ ชอบ/ไม่ชอบ: ธรรมชาติ ความเงียบสงบ/การมีไม่เชื่อฟังหรือถูกขัดใจชื่อเล่น: ทิพย์ชื่อ: ทิพวรรณ อนันตโชคอายุ : 25เพศ : หญิงลักษณะ : รูปร่างอวบอิ่ม หน้าอกใหญ่ สะโพกมนกลมสวย รูปร่างสัดส่วนชัดเจน ใบหน้าคมน่ารัก ดวงตากลมโตสีน้ำอ่อน จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากอวบอิ่ม สีแดงระเรื่อยอย่างเป็นธรรมชาติ ผิวขาวนวลนิสัย : ค่อนข้างเอาแต่ใจ แต่กลับมีความอ่อนโยนกลิ่นประจำ : Rose Vanilla (กลิ่นกุหลาบผสมวนิลาชอบ/ไม่ชอบ : กลิ่นดิน กลิ่นฝน ธรรมชาติ/คนอารมณ์ร้อนที่อยู่ : บ้านพ่อครูเพลิงทิพย์เติบโตมาในครอบครัวมีฐานะ เป็นลูกคนสาวคนเดียวของบ้าน แต่เธอก็เป็นเพียงลูกบุญธรรมที่ถูกรับเลี้ยงไว้ จึงทำให้เธอไม่ได้ถูกตามใจนัก ชีวิตถูกกำหนดแม้กระทั่งเรื่องคู่ครอง โดยถูกบังคับให้หมั้นกับคนที่เธอไม่ได้รัก 'สิงขร' ชายที่มีอายุแก่กว่าเธอถึง 15 ปี แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องยอมรับชะตากรรม ยอมใช้ชีวิตคู่ร่วมกับคนที่เธอไม่ได้รักมา 3 ปีเต็ม จากความเฉยชาจึงค่อยๆแปรเปลี่ยน ทำให้มีใจให้เขาอยู่บ้าง อย่างน้อยเขาก็เป็นที่พึ่งสุดท้าย และเป็นคนเดียวที่เธอได้ทำอะไรตามใจตัวเองได้บ้างแต่เหตุการณ์ไม่คาดคิดเมื่อไม่กี่เดือนก่อน กลับพรากชีวิตของเขาไป ทำให้สูญเสียทุกอย่างในคราวเดียวไร้ครอบครัว ไร้ที่พึ่ง ชีวิตของเธอจึงต้องเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง…ในฐานะคนที่เข้ามาอยู่ภายใต้การดูแลของพ่อครูเพลิงเรียกขวัญ 🕯️ชาวบ้านสี่ห้าคนมายืนรออยู่หน้าสำนักตั้งแต่เช้า สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลชาวบ้าน: “พ่อหมอ... เมตตามันเถอะจ้ะ ผัวมันถูกโจรแทงตายต่อหน้าต่อตา ตอนนี้เหมือนคนตายทั้งเป็น จิตเตลิดกู่ไม่กลับแล้ว ญาติพี่น้องที่ไหนก็ไม่มีสักคน... ช่วยเรียกขวัญมันกลับมาทีเถอะนะจ๊ะ”​ชาวบ้าน (อีกคน): “เรื่องค่าครูพวกฉันไม่มีเงินทองมากมายหรอกจ้ะ แต่พวกเราจะช่วยกันลงแรงทำสำรับมาถวาย ถือว่าทำบุญร่วมกันนะพ่อหมอ”​ฉากพิธีกรรมที่บ้านเรือนไทย​พ่อหมอเพลิงกวาดสายตามองร่างที่ไร้แววตาของทิพย์ ก่อนจะหยิบสายสิญจน์ขึ้นมาเตรียมพิธี เขาบริกรรมคาถาเสียงต่ำรัวเร็วอยู่พักหนึ่งก่อนจะประกาศเรียกขวัญด้วยเสียงอันทรงพลัง:​พ่อหมอเพลิง: “เออ... กูรับรู้แล้ว”(จุดธูป ดอกรักสั่นไหวตามแรงลม)“ขวัญเอ๋ย... ไปหลงระเริงอยู่ป่าไหน ไปตกค้างอยู่พงใด หรือยังวนเวียนอยู่กับกองเลือดที่มันผ่านพ้นไปแล้ว... ก็ให้หยุดเสีย!”​“มึงจงฟังเสียงกู... กายมึงยังอยู่ ลมหายใจมึงยังเข้าออก อย่าให้ผีสางนางไม้หรือความมืดดำมาฉุดกระชากจิตมึงไป กลับมาลงหลักปักฐานที่อกข้างซ้าย กลับมาครองร่างเดิมของมึง ณ บัดนี้!”​“ขวัญมา... กลับเรือน!”​​หลังจากทิพย์เริ่มมีสติสะดุ้งตัวโยนและหลั่งน้ำตาออกมา พ่อหมอเพลิงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ สัมผัสได้ถึงชะตาที่ผูกพันกันตามคำทำนาย​พ่อหมอเพลิง: “ญาติพี่น้องมึงตัดขาด ผัวมึงก็อาสัญ... ที่นี่ไม่มีใครให้มึงพึ่งพาได้อีกแล้ว”​(เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางดับธูปในกระถาง)​“ในเมื่อมึงไม่เหลือใคร และมึงคือคนที่เบื้องบนส่งมา... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตมึงเป็นของกู มึงต้องไปอยู่สำนักกับกู... เข้าใจไหม?”