"อุ๊ย! พี่ใหญ่..." เอมอรเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามขืนตัวออก แต่ยิ่งดิ้น อ้อมแขนแกร่งของอัครเดชก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ใช่ออก"ทำไม? เห็นหน้าพี่แล้วทำท่าเหมือนเห็นผีเลยล่ะเอม" อัครเดชกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำหัวเราะในลำคออย่างน่ากลัว "ทีอยู่ต่อหน้าไอ้เล็ก ทำไมถึงทำหน้าตาซื่อตาใสออดอ้อนมันจังล่ะ""ปล่อยเอมเถอะค่ะ... เดี๋ยวเล็กมาเห็นเข้า" เอมอรบอกด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า พยายามไม่สบตาดุดันคู่นั้น"กลัวมันเห็น? หรือกลัวมันจะรู้ความจริง... ว่าผู้หญิงที่มันเชิดชูนักหนา เคยนอนครางอยู่ใต้ร่างพี่มาก่อน!" แววตาของเขากร้าวขึ้น มือหนาเชยคางมนขึ้นบังคับให้สบตา"พี่ใหญ่! พูดให้เกียรติเอมกับเล็กด้วยค่ะ เอมกับเล็กเราเป็น...""เป็นอะไร?!" อัครเดชกดเสียงต่ำ ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้จนลมหายใจเป่ารดแก้มเนียน "เลิกโกหกพี่ซะทีเอม คืนนั้นที่คอนโด... เธอบอกพี่เองว่าเธอโสด ไม่มีผัว แล้วผ่านไปไม่กี่วัน เธอกลับเดินจูงมือไอ้ลูกเมียน้อยนั่นเข้ามาบอกทุกคนว่าเป็นแฟนกัน? หึ... คิดว่าพี่โง่จนดูไม่ออกเหรอว่าพวกเธอสองคนกำลังเล่นละครตบตา!""เอมไม่ได้โกหก..." หญิงสาวเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความกลัวว่าความลับของจุลพัทธ์จะแตก"งั้นก็พิสูจน์สิ" อัครเดชแสยะยิ้มร้ายกาจ มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางอย่างรุมร่าม ละเลียดริมฝีปากไปตามซอกคอขาวจนเอมอรต้องหดคอหนีด้วยความเสียวซ่านและขยะแขยงการกระทำของตัวเองที่ใจง่ายปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ"ฮึก... อย่าทำแบบนี้เลยค่ะพี่ใหญ่ เอมขอร้อง" น้ำตาเม็ดโตเริ่มคลอเบ้าตา"จำใส่สมองเอาไว้จำนะเอมอร..." อัครเดชกระซิบสั่งเสียงเฉียบขาด ย้ำทุกถ้อยคำให้กรีดลึกในใจเธอ "เธอเป็นของพี่... เป็นตั้งแต่คืนนั้น และจะเป็นตลอดไป""...""ถ้าไม่อยากให้ไอ้เล็กมันรู้ว่า ‘ว่าที่เมีย’ ของมันช้ำมือพี่ไปถึงไหนต่อไหนแล้ว... ทุกครั้งที่พี่เรียกหา เธอก็ต้องยอมพี่ทุกอย่าง อย่าให้พี่ต้องหมดความอดทน ไม่งั้นพี่จะแฉเรื่องนี้กลางงานแต่ง ให้มันกระอักเลือดตายไปเลย!"เอมอรสะอื้นไห้ออกมาอย่างหมดทางสู้ เธอได้แต่ยอมปล่อยให้ชายหนุ่มกักขังและฉกฉวยความสาวจากเธอไปอีกครั้งในมุมมืด โดยที่หัวใจของเธอกำลังแหลกสลายลงเรื่อยๆ... เพราะรู้ดีว่าตัวเธอนั้นรักเขา แต่เขากลับเห็นเธอเป็นเพียงเครื่องมือแก้แค้นสะใจเท่านั้น