บ้านโบราณหลังงามที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมคลองซึ่งเกือบจะตกเป็นของ โสริยา หญิงสาวผู้เป็นม่ายขันหมากจากเจ้าของบ้านเดิมที่เสียชีวิตไปพร้อมความเคลือบแคลง เมื่อติดใจบ้านหลังนั้นเสียแล้ว หลายสิ่งที่ยังคลุมเครือก็ไม่อาจต้านทาน กฤติน จึงพาตัวเองเข้าไปใกล้เพื่อให้ข้อสงสัยคลี่คลายลง และยิ่งสืบค้นนานวัน กลับพบแต่เรื่องน่าประหลาดใจ...ทั้งจากตัวเธอและบ้านหลังนั้น เขาไม่ปฏิเสธว่าถูกใจโสริยา... แรกเห็น เธอช่างสวยงามเตะตาและเปี่ยมด้วยความมีชีวิตชีวา แต่เมื่อรู้จัก บางสิ่งที่ขัดแย้งยิ่งทำให้เธอดูน่าค้นหา เรื่องราวแต่หนหลังที่ยังเป็นปริศนาไม่อาจลดทอนความเย้ายวนให้เดินเข้าไปใกล้ กลับกระตุ้นให้ความอยากรู้และอยากเป็นผู้พิชิตกระพือโหมหนักขึ้น และในเวลานี้ เธอก็อยู่แค่ตรงนี้...ใกล้แค่ปลายจมูกเขา! ---------------- “คุณคงไม่คิดว่าฉันจะกลับไปง่ายๆ หลังจากถูกคุณทำร้ายมาหยกๆ ใช่ไหม” “ผมขอโทษ จะให้ผมทำยังไงล่ะ แต่คืนนี้ผมปล่อยให้คุณนั่งอยู่ตรงนี้จนสว่างไม่ได้ แขกมากหน้าหลายตาเดินกันเกร่อ ใครเป็นใครบ้างก็ไม่รู้” “ไม่ต้องย้ำฉันก็รู้ว่าทั้งเขาและคุณอาจอันตรายกับฉันพอกัน” “ผมไม่ได้บอกให้คุณไว้ใจผม แต่อยากให้คุณกลับบ้านพัก บอกมาสิว่าจะให้ผมทำยังไง คุณถึงพอใจ” “เอากุญแจทั้งหมดมาให้ฉัน แล้วไสหัวคุณออกไป จะไปตายที่ไหนก็ไป” โสริยาเกรี้ยวกราดใส่ หากยังยั้งระดับเสียงอยู่บ้าง ดังนั้นอารมณ์ที่แสดงออกมาจึงเป็นดวงตาสีน้ำตาลที่ทอประกายวาบ กฤตินมองแล้วลอบถอนใจ ล้วงกุญแจส่งให้ทั้งหมด ทั้งของเขาและของเธอที่หยิบติดมือมาด้วย โสริยาจีบนิ้วหยิบกุญแจ ไม่อยากให้มือสัมผัสกับเนื้อหนังของเขาสักส่วนเดียว “รังเกียจผมมากหรือ” น้ำเสียงเว้าวอน ดวงตาคมดูอ่อนโยน...แต่ไม่มีร่องรอยเสียใจหรือสลด “ขยะแขยง จนไม่อยากเห็นหน้า” หล่อนเดินอ้อมเขาไปเป็นช่วงตัวเพื่อจะเดินไปยังบ้านพัก เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดกึก หันกลับมาทั้งตัว ยกมือชี้นิ้วสั่งคนที่ย่างเท้าตาม “ไม่ต้องตามมา บอกแล้วไงว่าจะไปไหนก็ไป” หล่อนว่าจบก็จ้ำตรงไปยังทิศทางเดิม อะไรสักอย่างบอกว่าค่ำคืนนี้หล่อนจะปลอดภัยจากเขาแน่นอนแล้ว...คงเป็นเพราะประกายอารมณ์ที่ทอออกจากดวงตาคู่คมในเสี้ยววินาทีหนึ่ง ก่อนจะเลือนหาย แต่หล่อนก็ทันเห็นมัน นิยายชุดเ่ล่ห์รัก (รุ่นลูกเล่ห์ร้ายซาตาน) 1. เล่ห์กฤษนล 2. กลกฤติน 3. บ่วงกฤติยา