रहस्याचा शोध: जंगलातले गुपित संध्याकालचे सहा वाजले होते, पण 'काळभैरव' जंगलाच्या घनदाट झाडीमुळे तिथे आधीच मध्यरात्रीसारखा काळोख दाटून आला होता. हे केवळ एक जंगल नव्हते; तर अनेक वर्षांपासून उलगडू न शकलेले एक रहस्य होते. गावकरी सांगायचे की, या जंगलाच्या मध्यभागी एक प्राचीन विहीर आहे, आणि तिथे एका अदृश्य शक्तीचा वास आहे. जो कोणी तिथे जातो, तो कधीच जिवंत परत येत नाही. विहानला मात्र या अंधश्रद्धेवर अजिबात विश्वास नव्हता. तो एक तरुण संशोधक आणि साहसी ट्रेकर होता. हातात कॅमेरा आणि पाठीवर सॅक घेऊन तो काळभैरव जंगलाच्या सीमेवर उभा होता. त्याच्यासोबत त्याची धाडसी मैत्रीण सायलीही होती. जंगलाच्या एंट्रीवरच एका जुन्या, मोडकळीस आलेल्या पाटीवर लिहिले होते – "सूर्यास्तानंतर पुढे जाणे मृत्यूला आमंत्रण देणे आहे." विहानने हसून कॅमेऱ्याचे लेन्स सेट केले आणि म्हणाला, "सायली, आज या जंगलाचे गुपित जगासमोर येणारच!" सायलीच्या मनात थोडी भीती होती, पण विहानच्या आत्मविश्वासामुळे तीही पुढे चालत राहिली. त्यांनी जंगलात पाऊल ठेवले. आत शांतता इतकी भयानक होती की, त्यांच्या स्वतःच्या पावलांचा आवाजही प्रतिध्वनित होत होता. हवेत एक विचित्र, थंड ओलसरपणा होता. जसजसे ते आत चालत गेले, तसतशी झाडे अधिकच जवळ आणि गुंतागुंतीची होत गेली. अचानक, झाडांच्या फांद्यावरून काहीतरी वेगाने गेल्याचा आवाज झाला. सायलीने दचकून विहानचा हात पकडला. "विहान, मला वाटतं आपण परत फिरायला हवं. इथे काहीतरी अघटित आहे." "अरे घाबरू नकोस, एखादा प्राणी असेल," विहान म्हणाला. पण पुढच्याच क्षणी, त्याच्या टॉर्चचा प्रकाश एका जुन्या, काळ्या दगडाच्या मूर्तीवर पडला. ती मूर्ती एका विचित्र प्राण्याची होती – अर्धा माणूस आणि अर्धा लांडगा! त्या मूर्तीचे डोळे लाल रंगाच्या मौल्यवान दगडांचे बनवले होते, जे टॉर्चच्या प्रकाशात चमकत होते. तेवढ्यात, जंगलातल्या शांततेला चिरत एक गूढ सूर ऐकू आला. तो आवाज एखाद्या बासरीचा होता की कोणाच्या तरी रडण्याचा, हे कळत नव्हते. तो आवाज त्यांना जंगलाच्या आणखी आत खेचत होता. विहान जणू संमोहित झाल्यासारखा त्या आवाजाच्या दिशेने चालू लागला. सायलीने त्याला थांबवण्याचा प्रयत्न केला, "विहान! ऐक... थांब!" पण विहानवर त्याचा काहीच परिणाम होत नव्हता. चालता चालता ते अचानक एका मोकळ्या जागेत आले. समोर तीच रहस्यमयी 'प्राचीन विहीर' होती, ज्याबद्दल गावकऱ्यांनी सांगितले होते. विहिरीच्या कडेने पांढऱ्या रंगाची अद्भुत फुले उमललेली होती, जी रात्रीच्या अंधारात स्वतःहून चमकत होती! तो देखावा जितका सुंदर होता, तितकाच भयानकही. विहान विहिरीच्या अगदी जवळ गेला आणि त्याने आत टॉर्च मारली. विहिरीचे पानी काळेकुट्ट होते, पण त्यात कोणतेही प्रतिबिंब दिसत नव्हते. अचानक, त्या संथ पाण्यात एक मोठा वलय (वर्तुळ) तयार झाला. पाण्याचा रंग बदलून रक्तासारखा लाल झाला! त्याच वेळी, विहिरीच्या तळापासून एक मोठा हिंस्त्र गुरगुराट ऐकू आला. आजूबाजूची चमकणारी फुले अचानक कोमेजून काळी पडली. जंगलातील बासरीचा आवाज थांबला आणि त्याची जागा एका अक्राळविक्राळ हसण्याने घेतली. विहान एकदम भानावर आला, पण आता खूप उशीर झाला होता. विहिरीतून काळ्या धुरासारखे काही हात वर आले आणि त्यांनी विहानचे पाय घट्ट पकडले! "सायली... मला वाचव!" विहान ओरडला. सायलीने मागे वळून पाहिले, तर त्यांच्या येण्याचा रस्ता काट्यांच्या मोठ्या झाडांनी पूर्णपणे बंद झाला होता. ते जंगलाच्या जाळ्यात अडकले होते. विहिरीतील त्या अदृश्य शक्तीने विहानला खाली खेचायला सुरुवात केली होती...